Ωδή

Όταν πεθάνω, αγαπημένε,
Μην τραγουδήσεις πένθιμα για μένα·
Μη φυτέψεις κανένα ρόδο στο προσκεφάλι μου,
Ούτε κάποιο σκιερό κυπαρίσσι:
Γίνε εσύ το γρασίδι επάνω μου
Υγρό από τις μπόρες και από δροσοσταλίδες·
Και αν μαραίνεσαι, να θυμάσαι,
Και αν μαραίνεσαι, να ξεχνάς.

Δεν θα βλέπω τις σκιές,
Δεν θα αισθάνομαι τη βροχή·
Δεν θ’ ακούω το αηδόνι
Να τραγουδάει, σαν να πονάει·
Και καθώς θα ονειρεύομαι διασχίζοντας το λυκόφως
Που δεν ανατέλλει ούτε δύει,
Ίσως και να θυμάμαι,
Ίσως και να ξεχνώ.

Christina Rossetti

Απόδοση στα Ελληνικά: Μαρία Ανδρεαδέλλη

A Sin

Είμαι δεμένη με την αμαρτία.
Στα χείλη μου δεν θα διακρίνεις ούτε μια στάλα αθωότητας,
την έχω καταπιεί εδώ και δεκαετίες.
Όλο σκέφτομαι τη δύναμη και τη δυναμική ενεργειών που δραπετεύουν από το είθισται
και τότε κρυμμένη πίσω από τα πέπλα της αλήθειας προβάλει η ουσία του ανθρώπου·
το απλό και το μελλούμενο
ο προορισμός και η καθημερινότητα.

Νύχτα
Νύχτα γεννήθηκα που νόμισα ημέρα
Όλοι τότε γεννηθήκαμε,
σ’ ένα μακρόσυρτο μεσαίωνα
να τραβά την ύπαρξη σαν κουρέλι στο δρόμο
της απάτης
μια ατέλειωτη νύχτα που μας φοβίζει και την ξορκίζουμε
με πλαστά αστέρια
πλασμένα στην αγκαλιά της ματαιότητας.

Δεν χωράω
Είναι μέρες που δεν χωράω στην ψυχή και στο κορμί μου
καθένα τους χώρια παιδεύεται να με παγιδέψει
Μια σκέψη είμαι μονάχα
που τυραννιέται καθώς περιπλανιέται
σε δρόμους αμφίβολους.

Δεν έχω τίποτα να δώσω
Μου τα πήραν όλα την ημέρα της ονοματοδοσίας
Αμαρτία με είπανε και έφυγα
να μην μολύνω καμία αψεγάδιαστη αυλή.
Τώρα ξένη κάθομαι απόμακρα και κοιτάζω
την ομορφιά που υπάρχει τριγύρω μου
Τίποτα δηλαδή ένα ολόκληρο Τίποτα
που δεν ζηλεύει το Κάτι.

Καμιά φορά επιστρέφω στα ζητούμενα
Φωτιά…φωτιά και σύγκρυο απιθωμένο στο πρώτο
στο τρυφερότερο άγγιγμα του πλησιάσματος.

Κανείς δεν ξέρει για το φονιά ούτε και για τον κλέφτη
Κανείς ποτέ δεν τους συνάντησε
Μόνο παρηγοριά ζητούν για τα κλεμμένα και τα θύματα
Κι εκείνοι που ποτέ δεν συναντήσαμε
Ανάμεσά μας δραπετεύουν…

© Μαρία Ανδρεαδέλλη

Θα σου μιλώ

Θα σου μιλώ
όπως θα φέρνει η κίνηση το κύμα
να χαϊδεύω το ακρογιάλι που αγάπησα
τις πιο αθώες ώρες της καρδιάς μου

Θα σου μιλώ
για το πικρό στερέωμα της γης μου
και για τα δάση που ανακαλύπτω την συγγνώμη μου
για τη στυφή του έργου διαμαντόπετρα
και τις απόκρημνες πτυχές των βράχων – βράχων

Για τα φαράγγια που βυθίζομαι στην απουσία σου
για το ανεξάντλητο νερό του πηγαδιού μας
για το γέλιο, τη χαρά, την αγαλλίαση
τα κουρασμένα από θρήνους παιδιά της εποχής μας

Θα σου μιλώ τα πρωινά για το φεγγάρι που ταξίδεψε
στο μονοπάτι που χαράξαν τα φιλιά μας
και το απόβραδο μ’ ένα καρπό στα χέρια
θα σου προσφέρω ανάγλυφα τα όνειρα του ήλιου

Τέτοια συζήτηση θαρρώ θα έχουμε οι δυο μας
από τις ρίζες της αυγής ως τα στερνά της μέρας
από τα πρώτα πέπλα του βραδιού και την καρδιά της Πούλιας
έως τ’ ονειροξύπνημα του Αυγερινού στο χάδι

Θα σου μιλώ για εποχές που έφυγαν και ξανάρθαν
για τις μορφές του ονείρου μου, τα ψέματα που τάξαν
για τις γαλάζιες τις σπηλιές, τα σήματα των πόθων
για τη φτωχή αγανάκτηση, για την πληγή των στόχων

Για τις χαρούμενες φωνές που έταζαν Ιθάκη
αλλά και το πλησίασμα που δεν είχε μεράκι
για το αιματοκύλισμα στα πύρινα τα χρόνια
για το πώς κλείνουν οι πληγές, για το πώς ζουν αιώνια

Θα σου μιλώ στη σιγαλιά πρώτη πνοή του ανέμου
κι όταν μιλάω στη βοή το σάλι τύλιγέ μου
να μην με βρίσκει η παγωνιά των πιο κενών των λόγων
να μην λιγώ στην απονιά των μύριων ευχολόγων

Θα σου μιλώ
πρώτη πνοή στο πίκριο μαξιλάρι
στερνή φωλιά σαν θα με βρει το πιο βαρύ λιθάρι.

©Μαρία Ανδρεαδέλλη