Κάτι μας χωρίζει
κάτι μας ενώνει
ταξιδεύουμε ξένοι
μες στο ίδιο βαγόνι
είναι η σιωπή σου
μες στην ερημιά μου
μια δειλή φωνή
που σιωπά μπροστά μου.
Περάσαμε ώρες
με ήλιο και μπόρες
ομίχλη κι αγέρας
μικραίνει ο αιθέρας
μες στην αγκαλιά σου
τη θερμή
η φωτιά σου
μ’ ακουμπά και ραγίζω
χωρίς να το θέλω
στην πνοή σου δακρύζω.
Οι φωνές που ακούμε
σαν απόηχοι φτάνουν
να πετάξω ποθώ
οι καημοί να πεθάνουν
η ματιά σου σπαθί
που στον ήλιο γυαλίζει
έχει μπει στην καρδιά
που κρυφά σ’ αντικρίζει.
Σαν τον κλέφτη που τρέχει
λίγα χνάρια θ’ αφήσω
και θα φύγω μακριά
και δεν θα γυρίσω
αν ποτέ χρειαστείς
σύντροφο στην αγάπη
στα σημάδια θα δεις
της καρδιάς μου το χάρτη.
1993
© M.A.
(Στο παρόν έχω κάνει κάποιες αλλαγές-διορθώσεις πρόσφατα,
όμως τώρα επέλεξα να το εμφανίσω εδώ όπως γράφτηκε τότε.)
