A Sin

Είμαι δεμένη με την αμαρτία.
Στα χείλη μου δεν θα διακρίνεις ούτε μια στάλα αθωότητας,
την έχω καταπιεί εδώ και δεκαετίες.
Όλο σκέφτομαι τη δύναμη και τη δυναμική ενεργειών που δραπετεύουν από το είθισται
και τότε κρυμμένη πίσω από τα πέπλα της αλήθειας προβάλει η ουσία του ανθρώπου·
το απλό και το μελλούμενο
ο προορισμός και η καθημερινότητα.

Νύχτα
Νύχτα γεννήθηκα που νόμισα ημέρα
Όλοι τότε γεννηθήκαμε,
σ’ ένα μακρόσυρτο μεσαίωνα
να τραβά την ύπαρξη σαν κουρέλι στο δρόμο
της απάτης
μια ατέλειωτη νύχτα που μας φοβίζει και την ξορκίζουμε
με πλαστά αστέρια
πλασμένα στην αγκαλιά της ματαιότητας.

Δεν χωράω
Είναι μέρες που δεν χωράω στην ψυχή και στο κορμί μου
καθένα τους χώρια παιδεύεται να με παγιδέψει
Μια σκέψη είμαι μονάχα
που τυραννιέται καθώς περιπλανιέται
σε δρόμους αμφίβολους.

Δεν έχω τίποτα να δώσω
Μου τα πήραν όλα την ημέρα της ονοματοδοσίας
Αμαρτία με είπανε και έφυγα
να μην μολύνω καμία αψεγάδιαστη αυλή.
Τώρα ξένη κάθομαι απόμακρα και κοιτάζω
την ομορφιά που υπάρχει τριγύρω μου
Τίποτα δηλαδή ένα ολόκληρο Τίποτα
που δεν ζηλεύει το Κάτι.

Καμιά φορά επιστρέφω στα ζητούμενα
Φωτιά…φωτιά και σύγκρυο απιθωμένο στο πρώτο
στο τρυφερότερο άγγιγμα του πλησιάσματος.

Κανείς δεν ξέρει για το φονιά ούτε και για τον κλέφτη
Κανείς ποτέ δεν τους συνάντησε
Μόνο παρηγοριά ζητούν για τα κλεμμένα και τα θύματα
Κι εκείνοι που ποτέ δεν συναντήσαμε
Ανάμεσά μας δραπετεύουν…

© Μαρία Ανδρεαδέλλη