Ψυχή

Εσύ
που στ’ άγουρα ματώνεις
και τις τρελές ημέρες μαραζώνεις
στα κατώφλια μου

Εσύ
που όταν ξυπνάς στους παιδικούς τους ύπνους
με την καρδιά στα χέρια να μου δείξεις τα μελλούμενα
που μου φωνάζεις τ’ απογέματα
ότι η μνήμη έφυγε, πως μ’ έχει προσπεράσει
να βιαστώ ν’ απλώσω χειροφίλημα ως κόκκινο καρπέτο
για να περάσει η ερημιά του νου εκείνου που κατοίκησε
σε άγονα νυχτοκάματα που άγγελοι φροντίζουν

είσαι εκείνη η φρουρός της άγριας νύχτας μου
της μοναξιάς αντίδοτο στη θλίψη καρτερία
ένας γαλάζιος ουρανός μ’ αόριστη πορεία
στις διαβάσεις που ορίζονται από μέσα σου

Εκείνο το φιλί, το χάδι και το πέπλο
τις κρύες νύχτες που ζεσταίνει τις ευθύνες μου
που μαλακώνεις τις οδύνες μου
τα μάτια μην ταχιά κατηφορίσουν

Είσαι εσύ που υπάρχεις αδιόρατα
μαχαίρια και σπαθιά, καρφιά και δόρατα
όσο κι αν πάλεψαν ποτέ δε σε πτοήσαν
στου χρόνου τις ακτές μένεις μετέωρη
στις κρίσεις, στις ευχές μας αφανέρωτη
αργοσαλεύεις σε λευκά και γκρίζα μονοπάτια

Ψυχή,
σ’ άτια που τρέχουν σ’ αφουγκράζομαι
αντέχεις σ’ άδειες λίμνες που μοιράζουνε
οι αδιάφοροι τους ρύπους των καιρών μας

Ψυχή
όνομα μόνο, ύλη εξόριστη
υφή από των κρατητηρίων τη θεώρηση
σύμπλεγμα μαστιγίου ελευθερίας

Πετάς και επιστρέφεις
πότε ατάραχη…
πότε φουρτούνα στα στρωσίδια που ερημώνουν
μέσα σ’ αυλές κάτω από δέντρα που νεκρώνουν
την παρουσία της πρώτης σπίθας μη γίνει φως…

κι όταν ταξίδι το πρώτο χώμα γίνει στη δύση
παλιές φιλίες, θερμές αγάπες έχουν χωρίσει
γι’ αλλού ανοίγεις φτερά ανέμου, ιερές εικόνες
να μεταφέρεις στις διαστάσεις μες στους αιώνες.

©Μαρία Ανδρεαδέλλη