Εν αγνοία

Δεν ξέρω αν η σιωπή προσφέρει ή αρνείται
δεν ξέρω αν ο λόγος μάς πληροί
δεν ξέρω αν το αίμα διαιρείται
ή αν η φύση μας ως φύση αιμορραγεί.

Δεν ξέρω το τραγούδισμα του Μάη
ούτε ποιο είναι τ’ ακρογιάλι το κρυφό
ποια μοίρα μες στα στήθη μάς πονάει
και τι μας σώζει απ’ το κύμα τ’ αλμυρό.

Στις άκρες των δαχτύλων σιγοτρέμουν
οι πόθοι και οι ελπίδες και οι καημοί
στο νου μας μία έρχονται μια φεύγουν
μνήμες απ’ την ασύλητη τη γη.

Κι έτσι πονώντας ξεδιαλύνονται οι λέξεις
κι ύστερα κρύβονται βαθιά μες στο χαρτί
μαζί σου ή θα παίξουν ή θα παίξεις
θα σε λυτρώσει ή ρημάξει ένα Γιατί…

© Μαρία Ανδρεαδέλλη