Πλοία που φεύγουν

Είναι λιβάδι η μοναξιά κατεστραμμένο
Τίποτα δεν έχει μείνει για σπουργίτες
Είναι λιμάνι η μοναξιά ερειπωμένο
Σπασμένοι μόλοι και κατάρτια, γύρω αγύρτες

Ποτέ μου δεν φοβήθηκα να πάω
Αρκούσε να ήμουνα μαζί σου, σιωπηλά
Το βάθος των ματιών σου να μετράω
Και να με βγάζει μπρος στου ήλιου τη σπηλιά

Όμως γυρίσανε κακόφημα τα χρόνια
Μας σχίσανε στα δύο σαν φωνές
Η μια να φλυαρεί σ’ άδεια σαλόνια
Η άλλη ν’ αποκρούει τις ριπές

Σεισμοί και πόλεμοι μας κάνανε κομμάτια
Πλούτος και φτώχια μας αγκάλιασαν σφιχτά
Εγώ εδώ κι εσύ σε άλλα σκαλοπάτια
Πλοία που φεύγουν κάτω από σύννεφα βαριά.


©Μαρία Ανδρεαδέλλη