tag:blogger.com,1999:blog-1180680598099589012011-12-21T23:38:58.122+02:00Για κάθε πόρτα υπάρχει κλειδί. Θα το βρούμε;MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comBlogger171100tag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-82097833229606946282011-12-21T23:33:00.004+02:002011-12-21T23:38:58.129+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/-_NEb4kcCPg8/TvJRsOG6RgI/AAAAAAAAAjY/_FaMK3niX00/s1600/waves%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 268px;" src="http://3.bp.blogspot.com/-_NEb4kcCPg8/TvJRsOG6RgI/AAAAAAAAAjY/_FaMK3niX00/s400/waves%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688699099465532930" /></a><br /><br /><br />Κάποτε,<br />μου έδειξες τη θάλασσα στον Κάβο της Ελπίδας<br />κι είπες ίδια είμαι:<br />Μια γαλάζια ρυτίδα που χτυπιέται στα βράχια<br />των στιγμών.<br />Αφρός που εκπέμπει σήμα φανών<br />σ’ ανυπεράσπιστους γλάρους<br />που χάθηκαν σε καταιγίδες.<br /><br />Κάποτε,<br />Πίστεψα τα οράματα των αναστεναγμών<br />Μονοπάτι χύθηκα προσπέλασης<br />Ονείρου ανεξίτηλου<br />Μακριά απ’ το ναυάγιο να σε πάρω.<br /><br />Τώρα,<br />Ξέρεις…<br />Στην άμμο σαν ξαπλώνεις<br />Ποια αύρα σε αγγίζει<br />Σε ντύνει<br />Μην κρυώσει η νοτισμένη ύπαρξη<br />του Μέλλοντος.<br /><br />Ως γαλανό νερό <br />Εσαεί<br />θα κυλώ πάνω στο δέρμα σου<br />να σε φυλάω απ’ την ξηρασία<br />των ψεύτικων καλοκαιριών<br />που έκλεισαν τη ζωή μας<br />σ’ αδιέξοδους δρόμους.<br /><br />2008<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-8209783322960694628?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-13248797352360256672011-06-22T23:51:00.004+03:002011-06-23T00:01:54.528+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-zRhi3BPlT8I/TgJXxAbfX7I/AAAAAAAAAiI/4mBSr8GuIy4/s1600/Loneliness%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 400px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-zRhi3BPlT8I/TgJXxAbfX7I/AAAAAAAAAiI/4mBSr8GuIy4/s400/Loneliness%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5621151784352309170" /></a><br /><br />Σ’ αγαπώ <br />μ’ έναν ασίγαστο ρυθμό <br />συναισθημάτων<br />Σ’ αγαπώ<br />κι έτσι ποτέ δεν απορώ <br />με την ατέλειωτη αλυσίδα<br />των θαυμάτων<br /><br />Σ’ αγαπώ<br />κι έχω στα χείλη την ηχώ<br />απ’ τ’ όνομά σου<br />και όλο ζω<br />μ’ έναν απόηχο της μνήμης<br />τη μιλιά σου<br /><br />Σ’ αγαπώ<br />με την απόσταση των κόσμων<br />να καιει το αίμα<br />Σ’ αγαπώ<br />με κάθε σύγκρουση κενού<br />που ρέει στο βλέμμα<br /><br />Σ’ αγαπώ<br />με των ματιών που ταξιδεύουνε <br />το χρώμα<br />και μεθώ<br />κάθε φορά που ανακαλύπτω σου<br />το σώμα<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-1324879735236025667?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-84678370841098416912011-04-30T16:17:00.005+03:002011-04-30T16:18:54.342+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/-HXBMKUFAELA/TbwL9XWovJI/AAAAAAAAAhg/yRBRSjIpVw4/s1600/image%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 241px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-HXBMKUFAELA/TbwL9XWovJI/AAAAAAAAAhg/yRBRSjIpVw4/s400/image%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5601365185410940050" /></a><br /><br />Τις γιγάντιες ώρες ακολουθεί το μέγιστο της σπουδής<br />υπομένοντας αντίλαλους μέσα μου<br />υπακούοντας νόμους φυσικούς<br /><br />καθώς η γέννηση αποκαλύπτει εσώτατους οδούς<br />η αέναη πνοή βρέφη μυστηρίων<br /><br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-8467837084109841691?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-11494277825279377532011-04-08T21:30:00.002+03:002011-04-08T21:31:47.866+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-42nsfas46xc/TZ9UYgThVJI/AAAAAAAAAhY/t0cXEmjzVYQ/s1600/blue-tree-wallpapers_12953_1680x1050%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 250px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-42nsfas46xc/TZ9UYgThVJI/AAAAAAAAAhY/t0cXEmjzVYQ/s400/blue-tree-wallpapers_12953_1680x1050%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5593282042182849682" /></a><br /><br />Στην όχθη ενός ποταμού ξάπλωσα το κορμί<br />Όπου η αγάπη αφήνεται κι ανάλαφρα κοιμάται<br />Και άκουσα ανάμεσα στη βιαστική ροή<br />Ήχο να κλαίει…να κλαίει…καθώς θυμάται.<br /><br />Τότ’ έφυγα από κει για μια γη χέρσα, άγρια<br />Γεμάτη γαϊδουράγκαθα και της φθοράς σημάδια<br />Και μου είπαν πως συρθήκανε σε κίβδηλα στενά<br />Και δικαστήκαν’ έκτοτε να έχουν κλίνη άδεια<br /><br />Πήγα στον κήπο ως λέγεται πως είναι της Αγάπης<br />Και είδα ό,τι πρωτύτερα ποτέ δεν είχα δει<br />Ήτανε μια παρεκκλησιά χτισμένη στην καρδιά της<br />Εκεί που κάποτε έπαιζα στην πράσινή της γη<br /><br />Οι πύλες της παρεκκλησιάς κλεισμένες<br />Και «Μην εισέρχεστε» στην πόρτα είχε γραφτεί<br />Έτσι εστράφηκα στον Κήπο της Αγάπης<br />Που τόσο όμορφα λουλούδια είχαν σπαρθεί.<br /><br />Και τότε τον αντίκρισα με τάφους<br />Γεμάτο, και ταφόπλακες στη θέση των ανθών<br />Ιερείς με μαύρα άμφια σε κύκλου πορεία, θανάτους<br />Να δένουν σαν ματωμένο στέφανο πόθων μου και χαρών.<br /><br /><br />William Blake<br /><br />© Μετάφραση : Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-1149427782527937753?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-89514093697795688992011-03-17T18:53:00.004+02:002011-03-17T18:58:38.340+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/--Lw9oyfH5lQ/TYI8wGNTXmI/AAAAAAAAAhI/83fdggVR8kA/s1600/ships_sailing_ship_%255B1%255D.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 400px; height: 300px;" src="http://4.bp.blogspot.com/--Lw9oyfH5lQ/TYI8wGNTXmI/AAAAAAAAAhI/83fdggVR8kA/s400/ships_sailing_ship_%255B1%255D.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5585093284890631778" /></a><br /><br />Είναι λιβάδι η μοναξιά κατεστραμμένο<br />Τίποτα δεν έχει μείνει για σπουργίτες<br />Είναι λιμάνι η μοναξιά ερειπωμένο<br />Σπασμένοι μόλοι και κατάρτια, γύρω αγύρτες<br /><br />Ποτέ μου δεν φοβήθηκα να πάω<br />Αρκούσε να ήμουνα μαζί σου, σιωπηλά<br />Το βάθος των ματιών σου να μετράω<br />Και να με βγάζει μπρος στου ήλιου τη σπηλιά<br /><br />Όμως γυρίσανε κακόφημα τα χρόνια<br />Μας σχίσανε στα δύο σαν φωνές<br />Η μια να φλυαρεί σ’ άδεια σαλόνια<br />Η άλλη ν’ αποκρούει τις ριπές<br /><br />Σεισμοί και πόλεμοι μας κάνανε κομμάτια<br />Πλούτος και φτώχια μας αγκάλιασαν σφιχτά<br />Εγώ εδώ κι εσύ σε άλλα σκαλοπάτια<br />Πλοία που φεύγουν κάτω από σύννεφα βαριά.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-8951409369779568899?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-4472426730093063792011-01-16T10:56:00.010+02:002011-01-16T11:13:18.862+02:00<div align="center"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TTKzSSlavsI/AAAAAAAAAg8/EIEocHJfvhQ/s1600/%25CE%2595%25CE%25BE%25CF%258E%25CF%2586%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5562705616563781314" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TTKzSSlavsI/AAAAAAAAAg8/EIEocHJfvhQ/s400/%25CE%2595%25CE%25BE%25CF%258E%25CF%2586%25CF%2585%25CE%25BB%25CE%25BB%25CE%25BF.jpg" /></a><br /><br />"Οι φρόνιμες κυρίες τα μεσημέρια κεντούν<br />ενώ οι κύριοι παίζουνε ζάρια.<br />Τα σπλάχνα του αγέρα πονούν<br />τις ώρες που κοιμάστε. "<br /><br /><br />Το βιβλίο διατίθεται από το βιβλιοπωλείο Ιανός (Αθήνα- Θεσσαλονίκη)<br /><br />Για ταχυδρομικές αποστολές μπορείτε να επικοινωνήσετε στο nchoice@otenet.gr </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-447242673009306379?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-15115986421681781392010-12-25T13:42:00.009+02:002011-01-30T11:26:14.349+02:00<div align="center"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TRXYwHlBqqI/AAAAAAAAAgo/Bk4oQx9Lfkk/s1600/Book%27s+icon.jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 280px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5554584036611041954" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TRXYwHlBqqI/AAAAAAAAAgo/Bk4oQx9Lfkk/s400/Book%2527s%2Bicon.jpg" /></a><br /><br /><br />Αποκαθήλωσα το χρόνο<br />μέσα μου<br />για να σε φτάσω<br />Κυλίστηκα σ’ ενοχές<br />έγινα συντρίμμια<br />Χώρισα ύπαρξη<br />σε φως και σκοτάδι<br /><br />Μετά κατάλαβα πως<br />δεν έχεις ορισμό<br />ούτε δρόμο<br />Μόνο βάθος και<br />απόσταση…<br /><br />Και τότε<br />για μία<br />μοναδική στιγμή<br />Σε διέκρινα<br />Ολόκληρη<br />και<br />Σιωπηλή<br />στην τυφλή γωνία<br />του καθρέφτη</div><div align="center"></div><div align="left"></div><p align="center"><br /><br /><br />Από το οπισθόφυλλο του βιβλίου Η Αιχμαλωσία του Ανέκφραστου.<br /><br /><em>Σε λίγες ημέρες τα σημεία διάθεσης του βιβλίου.</em><br /><br /><strong>Θερμές ευχές για Χαρούμενα Χριστούγεννα!</strong><br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-1511598642168178139?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-88659872878760203412010-12-09T00:12:00.007+02:002011-01-30T11:37:55.552+02:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TQADksGLPfI/AAAAAAAAAgg/Cf2uQhU2UZc/s1600/1432cbc0ec2a8e33%5B1%5D.jpeg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 285px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5548438669767687666" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TQADksGLPfI/AAAAAAAAAgg/Cf2uQhU2UZc/s400/1432cbc0ec2a8e33%255B1%255D.jpeg" /></a><br /><br /><br />Δεν ξέρω αν η σιωπή προσφέρει ή αρνείται<br />δεν ξέρω αν ο λόγος μάς πληροί<br />δεν ξέρω αν το αίμα διαιρείται<br />ή αν η φύση μας ως φύση αιμορραγεί.<br /><br />Δεν ξέρω το τραγούδισμα του Μάη<br />ούτε ποιο είναι τ’ ακρογιάλι το κρυφό<br />ποια μοίρα μες στα στήθη μάς πονάει<br />και τι μας σώζει απ’ το κύμα τ’ αλμυρό.<br /><br />Στις άκρες των δαχτύλων σιγοτρέμουν<br />οι πόθοι και οι ελπίδες και οι καημοί<br />στο νου μας μία έρχονται μια φεύγουν<br />μνήμες απ’ την ασύλητη τη γη.<br /><br />Κι έτσι πονώντας ξεδιαλύνονται οι λέξεις<br />κι ύστερα κρύβονται βαθιά μες στο χαρτί<br />μαζί σου ή θα παίξουν ή θα παίξεις<br />θα σε λυτρώσει ή ρημάξει ένα Γιατί…<br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-8865987287876020341?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-90448333135666110032010-09-11T23:47:00.008+03:002011-01-20T12:55:28.623+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TIvsPp26dHI/AAAAAAAAAfo/8htL_0Zefgs/s1600/lonely-man[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5515761922323674226" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 250px; CURSOR: hand; HEIGHT: 334px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TIvsPp26dHI/AAAAAAAAAfo/8htL_0Zefgs/s400/lonely-man%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />Του είχανε πει πως<br />Αν τα δάχτυλά του άγγιζαν<br />Άλλα δάχτυλα<br />Θα μάτωνε<br />Έτσι μόνο έγνεφε<br />Ποτέ δεν ακούμπησε άνθρωπο<br />Όποιος πλησίαζε πολύ<br />Τον απόδιωχνε<br />Φοβούμενος το αίμα<br /><br />Το παράπονό του<br />Η μοναξιά<br />Πάντα του χαμογελούσε<br />Σύντροφος αχώριστη, πιστή<br />Η μόνη παρέα που απόδιωχνε<br />Ενώ εκείνη επέμενε να στριφογυρίζει<br />Στην ενδοχώρα του<br /><br />Περνούσαν τα χρόνια<br />Όταν μια μέρα<br />Αλλόφρων<br />Από θλίψη, φόβο και θυμό<br />Πετσοκόφτηκε<br />Κι εκείνη μ’ έρωτα παράφορο<br />Τον παντρεύτηκε<br /><br /><br />Από την συλλογή: Η αιχμαλωσία του Ανέκφραστου<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-9044833313566611003?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-39591372530337336382010-08-31T13:21:00.006+03:002011-01-30T11:36:47.302+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/THzZJTkyjyI/AAAAAAAAAfg/beLE3Sral6Q/s1600/100535-night[1].gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 297px; DISPLAY: block; HEIGHT: 297px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5511518797891276578" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/THzZJTkyjyI/AAAAAAAAAfg/beLE3Sral6Q/s400/100535-night%5B1%5D.gif" /></a><br /><br />Πέφτει γύρω η Νύχτα<br />στο πλευρό σου ήρθα<br />να με ξεναγήσεις<br />να μ’ αποκαλύψεις<br />Άγιο μυστικό<br />να με ξελογιάσεις<br />στην ψυχή να φτιάξεις<br />κήπο ως γιατρικό<br /><br />Σ’ ένοιωσα σε πόνο<br />μη δακρύζεις<br />δε σ’ αφήνω μόνο σου<br />να ζήσεις<br />κάστρα θ’ ανεβούμε<br />έχουμε να μπούμε<br />σ’ έβδομο ουρανό<br />μ’ άστρα χρυσοί φάροι<br />γελαστό φεγγάρι θα ’χουμε οδηγό<br /><br />Άγγελέ μου της Νύχτας<br />Χρώματα απ’ τη φωνή μου αν μπορούσες να δεις<br />θα χανόταν η πίκρα, θα χαιρόσουν τα δώρα, τ’ αγαθά της ζωής<br /><br />Άγγελε της Νύχτας<br /><br />Πιάσε μου το χέρι<br />γέλασέ μου<br />ο χειμώνας ξέρεις<br />ουρανέ μου<br />φτιάχτηκε για δυο<br />να κρατούν το κρύο<br />σ’ άλλη γειτονιά<br />και να αγναντεύουν<br />σύννεφα που φεύγουν<br />να χαθούν μακριά<br /><br />Άγγελέ μου της Νύχτας<br />Μια αγκαλιά σου ανοίγω και μία πνοή<br />θα σου ψιθυρίζει χίλια σ’ αγαπώ στην πρώτη βροχή<br /><br />Άγγελε της Νύχτας<br /><br />Γέρνει η ματιά μου<br />στη θωριά σου<br />αγαπώ τους δρόμους<br />π’ οδηγούν κοντά σου<br />έστησα καρτέρι<br />αν πέσει αστέρι<br />να κάνω ευχή<br />πως θα μ’ αγαπήσεις<br />τείχη θα γκρεμίσεις<br />για να ’ρθω εκεί<br /><br />Άγγελέ μου της Νύχτας<br />φτερουγίζεις με κόπο κι απόψε πονάς<br />μα θα βρω τον τρόπο στους ρυθμούς του γέλιου πια ν’ απαντάς<br /><br />Άγγελε της Νύχτας<br /><br />Γέρνει η ματιά μου<br />στη θωριά σου<br />αγαπώ τους δρόμους<br />π’ οδηγούν κοντά σου<br />έστησα καρτέρι<br />αν πέσει αστέρι<br />να κάνω ευχή<br />πως θα μ’ αγαπήσεις<br />τείχη θα γκρεμίσεις<br />για να ’ρθω εκεί...<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-3959137253033733638?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-54701701526677087832010-07-24T16:52:00.010+03:002011-01-30T11:34:21.250+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TEryVN1AOuI/AAAAAAAAAfY/Ej2oeBovekE/s1600/Light[1].jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497472741462260450" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TEryVN1AOuI/AAAAAAAAAfY/Ej2oeBovekE/s400/Light%5B1%5D.jpg" /></a><br /><br /><br />Ανάμεσά μας λειτουργεί ένα φως<br />δίχως σύνορα<br />ενώνει οπτασίες<br />Δικές μου<br />Δικές σου<br />Του χώρου<br />Είναι η αγάπη μας<br />το γέννημα της στιγμής<br />λαθραία<br />στον κήπο του χρόνου<br />Είναι οι ανάσες μας<br />τα υπόγεια κύματα<br />επερχόμενης καταιγίδας<br /><br /><br />Ανοίγουμε μια πόρτα<br />το φως διαχέεται<br />Την κρατάμε ανοιχτή<br />στον φόβο μην και κλείνοντάς την<br />μείνει εκείνο εκτός<br />κι εμείς σ’ ένα χώρο σκοτεινό<br />Ολομόναχοι<br /><br />Κάποτε μοιάζει με την ομορφιά που<br />διασκορπίζεται στη λήθη<br />Άλλοτε στο καρδιοχτύπι που<br />σβήνει την ερημιά<br /><br />Ανάμεσά μας λειτουργεί κενό<br />ντυμένο φόβο<br />βαπτισμένο με τ’ όνομα<br />Αγάπη<br />Ανάμεσά μας βρήκε καταφύγιο<br />η μοναξιά<br />στην κρυψώνα του έρωτα<br /><br /><br />Εγώ κι εσύ<br />λειτουργούμε στ’ όνομα της ελπίδας<br />την ματαιότητα του αύριο<br />Εσύ κι εγώ<br />ίσως κάποτε δούμε ότι<br />τίποτα δεν λειτουργεί όταν<br />διστάζουμε να κλείσουμε την πόρτα.<br /><br /><br />© Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-5470170152667708783?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-73874344981525919682010-07-05T17:00:00.006+03:002011-01-30T11:38:35.935+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TDHpHAzX8gI/AAAAAAAAAe4/nxu6KXUPHyc/s1600/true_faith_new_order[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5490425727425180162" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 379px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TDHpHAzX8gI/AAAAAAAAAe4/nxu6KXUPHyc/s400/true_faith_new_order%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><br /><br />…κι έρχεται μια μέρα<br />απλά κι αθόρυβα σ’ όλο το μήκος<br />η επανίδρυση<br /><br />πλήθη δεν κρύβουν τις πλατείες<br />ζητιάνοι δεν επαιτούν ιαχές<br />μια απεραντοσύνη κατοικεί στις στιγμές<br />αναδύοντας τη μοσχοβολιά των πρώτων ανθών…<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-7387434498152591968?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-32021200347577772492010-06-18T10:16:00.003+03:002011-01-30T11:40:11.187+02:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TBp2nWrM6DI/AAAAAAAAAeQ/ybRPEs8fXC4/s1600/Solitude%20Horse%20Night-243554[1].jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5483825914750756914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; CURSOR: hand; HEIGHT: 253px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/TBp2nWrM6DI/AAAAAAAAAeQ/ybRPEs8fXC4/s400/Solitude%2520Horse%2520Night-243554%5B1%5D.jpg" border="0" /></a><br /><em>-Μυρίζουν τα πλευρά της νύχτας λιωμένο χιόνι.-</em><br /><br />Ποτέ δεν ένοιωσες πόσο σ’ αγάπησα<br />εκείνες τις λειψές στιγμές της αγωνίας<br />μέσα στους κήπους με τα στενά σκαλιά<br />και το υπόγειο στην άκρη να περιμένει…<br /><br />Ποτέ δεν ένοιωσες σφυγμούς λιπόθυμους<br />μα πάντα πρόθυμους να τερματίσουν<br />στην αγκαλιά του δάσους σου που μάτωνε<br />στην πρώτη, στην εφήμερη ψιχάλα<br />καθώς για τ’ άλλα έμενε απροσδιόριστη<br />μια επαφή κενή με ουδέτερο πε χα<br />που λένε οι χημικοί στην πλαστική ζωή τους.<br /><br />Κάθομαι τώρα κι ονειρεύομαι<br />πως θα ’ταν αν τα μάτια σου ανοίγανε<br />στον ήλιο και τη θάλασσα.<br />Μάταιες σκέψεις<br />γιατί σε τσούζουν, είπες, από ευαισθησία.<br /><br />Κοιμήσου, τα μάτια δεν χρειάζονται σ’ αυτόν τον ύπνο.<br />Αδιάφορα τα βρίσκει η φυσική εξέλιξη.<br />Πως η πορεία στρώθηκε κι ενώθηκε αιώνες τώρα<br />δεν το ξέρεις, ούτε που νοιάστηκες.<br /><br />Κοιμήσου και για μένα<br />που μου χρωστά η ζωή λίγη ξεκούραση.<br />Έχω ένα πονόδοντο λογαριασμό<br />ούτε παυσίπονο ούτε νάρκωση με πιάνει<br />μόνο μελάνι χύνω σαν το χταπόδι<br />στο πόδι και στο σύννεφο μήπως το βρέξει.<br /><br />Χώμα αν δεις ποτέ στο κάγκελό σου<br />θα ’ναι η στάχτη μου που απ’ τις σταγόνες λάσπωσε.<br />Να με φυτέψεις.<br /><br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-3202120034757777249?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-73431021686068343202010-02-10T00:21:00.004+02:002011-01-30T11:33:55.594+02:00Εσύ<br />που στ’ άγουρα ματώνεις<br />και τις τρελές ημέρες μαραζώνεις<br />στα κατώφλια μου<br /><br />Εσύ<br />που όταν ξυπνάς στους παιδικούς τους ύπνους<br />με την καρδιά στα χέρια να μου δείξεις τα μελλούμενα<br />που μου φωνάζεις τ’ απογέματα<br />ότι η μνήμη έφυγε, πως μ’ έχει προσπεράσει<br />να βιαστώ ν’ απλώσω χειροφίλημα ως κόκκινο καρπέτο<br />για να περάσει η ερημιά του νου εκείνου που κατοίκησε<br />σε άγονα νυχτοκάματα που άγγελοι φροντίζουν<br /><br />είσαι εκείνη η φρουρός της άγριας νύχτας μου<br />της μοναξιάς αντίδοτο στη θλίψη καρτερία<br />ένας γαλάζιος ουρανός μ’ αόριστη πορεία<br />στις διαβάσεις που ορίζονται από μέσα σου<br /><br />Εκείνο το φιλί, το χάδι και το πέπλο<br />τις κρύες νύχτες που ζεσταίνει τις ευθύνες μου<br />που μαλακώνεις τις οδύνες μου<br />τα μάτια μην ταχιά κατηφορίσουν<br /><br />Είσαι εσύ που υπάρχεις αδιόρατα<br />μαχαίρια και σπαθιά, καρφιά και δόρατα<br />όσο κι αν πάλεψαν ποτέ δε σε πτοήσαν<br />στου χρόνου τις ακτές μένεις μετέωρη<br />στις κρίσεις, στις ευχές μας αφανέρωτη<br />αργοσαλεύεις σε λευκά και γκρίζα μονοπάτια<br /><br />Ψυχή,<br />σ’ άτια που τρέχουν σ’ αφουγκράζομαι<br />αντέχεις σ’ άδειες λίμνες που μοιράζουνε<br />οι αδιάφοροι τους ρύπους των καιρών μας<br /><br />Ψυχή<br />όνομα μόνο, ύλη εξόριστη<br />υφή από των κρατητηρίων τη θεώρηση<br />σύμπλεγμα μαστιγίου ελευθερίας<br /><br />Πετάς και επιστρέφεις<br />πότε ατάραχη…<br />πότε φουρτούνα στα στρωσίδια που ερημώνουν<br />μέσα σ’ αυλές κάτω από δέντρα που νεκρώνουν<br />την παρουσία της πρώτης σπίθας μη γίνει φως…<br /><br />κι όταν ταξίδι το πρώτο χώμα γίνει στη δύση<br />παλιές φιλίες, θερμές αγάπες έχουν χωρίσει<br />γι’ αλλού ανοίγεις φτερά ανέμου, ιερές εικόνες<br />να μεταφέρεις στις διαστάσεις μες στους αιώνες.<br /><br />©Μαρία Ανδρεαδέλλη<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-7343102168606834320?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-73890936880749358532009-09-06T13:46:00.019+03:002011-01-30T11:33:12.372+02:00<div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SqOTcDvZjiI/AAAAAAAAAa0/yBq7j8IpvUM/s1600-h/63073[1].jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 267px; DISPLAY: block; HEIGHT: 400px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378304490260237858" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SqOTcDvZjiI/AAAAAAAAAa0/yBq7j8IpvUM/s400/63073%5B1%5D.jpg" /></a> </div><div align="center"><strong>Τα τρυφερά γνωρίσματα των ελαφιών εντός σου<br />άγουρη σκέψη που ξυπνάς ταξίδια σ’ εποχές<br />που ταραχές αντίκρισες στο δέρμα στο βιός σου<br />βαθύς είναι ο πόθος σου και οι ξέρες του πλατιές.</strong></div><div align="center"><strong>.</strong></div><div align="center"></div><p align="center"><strong>Άγριο μέλι η σιγή σαν βάλσαμο του Υπάρχω<br />κρύβεται μες τα δάκρυα με κόπους μα κερνά<br />στης νύχτας τον τραγουδιστή το ύστατο Διάγω<br />καθείς που στέκει δίπλα σου ποτέ να μην ξεχνά</strong></p><p align="center"><strong>τα λούλουδα που ανθίζουνε κάθε δροσάτο Απρίλη<br />τους έντονους χρωματισμούς φιγούρα σε αυλές<br />πως μοιάζουν με αποκόμματα εφημερίδων ύλη<br />στα μέσα του καλοκαιριού πριν τις διακοπές.</strong></p><p align="center"><strong>Των ελαφιών το αντίκρισμα σημείωσέ μου επάνω<br />επάνω στους κυματισμούς των πιο γκρίζων νερών<br />να έχω να επουλώνομαι κάθε φορά που χάνω<br />εκείνο το βηματισμό των άτακτων παιδιών. </strong></p><div align="center"><strong>©Μαρία Ανδρεαδέλλη</strong></div><div align="center">.</div><div align="center"></div><div align="center"></div><div align="center"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SqOTOHuRl8I/AAAAAAAAAas/_sIEllXiPjA/s1600-h/oleynik_whitetail_deer[1].jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 400px; DISPLAY: block; HEIGHT: 300px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5378304250811094978" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/SqOTOHuRl8I/AAAAAAAAAas/_sIEllXiPjA/s400/oleynik_whitetail_deer%5B1%5D.jpg" /></a> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-7389093688074935853?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-71494732061139246672008-02-14T00:02:00.004+02:002011-01-30T11:32:06.535+02:00<div align="center"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/R6eOyuni-GI/AAAAAAAAAKg/OcGCfFFN_OY/s1600-h/sword_2[1].jpg"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; DISPLAY: block; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5163252499962067042" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/R6eOyuni-GI/AAAAAAAAAKg/OcGCfFFN_OY/s400/sword_2%5B1%5D.jpg" /></a><br /><br /><br />Κάτι μας χωρίζει<br />κάτι μας ενώνει<br />ταξιδεύουμε ξένοι<br />μες στο ίδιο βαγόνι<br />είναι η σιωπή σου<br />μες στην ερημιά μου<br />μια δειλή φωνή<br />που σιωπά μπροστά μου.<br /><br /><br />Περάσαμε ώρες<br />με ήλιο και μπόρες<br />ομίχλη κι αγέρας<br />μικραίνει ο αιθέρας<br />μες στην αγκαλιά σου<br />τη θερμή<br />η φωτιά σου<br />μ’ ακουμπά και ραγίζω<br />χωρίς να το θέλω<br />στην πνοή σου δακρύζω.<br /><br /><br />Οι φωνές που ακούμε<br />σαν απόηχοι φτάνουν<br />να πετάξω ποθώ<br />οι καημοί να πεθάνουν<br />η ματιά σου σπαθί<br />που στον ήλιο γυαλίζει<br />έχει μπει στην καρδιά<br />που κρυφά σ’ αντικρίζει.<br /><br /><br />Σαν τον κλέφτη που τρέχει<br />λίγα χνάρια θ’ αφήσω<br />και θα φύγω μακριά<br />και δεν θα γυρίσω<br />αν ποτέ χρειαστείς<br />σύντροφο στην αγάπη<br />στα σημάδια θα δεις<br />της καρδιάς μου το χάρτη.<br /><br /><br />1993<br /><br /><br />© M.A.<br /><br /><br /><span style="font-family:arial;font-size:78%;">(Στο παρόν έχω κάνει κάποιες αλλαγές-διορθώσεις πρόσφατα, </span><br /><span style="font-family:arial;font-size:78%;">όμως τώρα επέλεξα να το εμφανίσω εδώ όπως γράφτηκε τότε.)</span><br /><br /><br /><span style="font-family:courier new;font-size:85%;"></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-7149473206113924667?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-118068059809958901.post-58813224958841461332008-01-20T19:08:00.003+02:002011-01-30T11:31:32.269+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/R5OBAWh-2nI/AAAAAAAAAKY/WYCberAVU60/s1600-h/snowgirlMS2[1].gif"><img style="TEXT-ALIGN: center; MARGIN: 0px auto 10px; DISPLAY: block; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5157607841317444210" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_VKUVh70tGDg/R5OBAWh-2nI/AAAAAAAAAKY/WYCberAVU60/s400/snowgirlMS2%5B1%5D.gif" /></a> <div align="center"><br />Αφή χάραξης στην προκυμαία του μυαλού.<br />Πέρασ’ η εποχή ελευθερίας…<br />Στα χιόνια κατοικώ αναπολώντας…</div><div align="center"></div><br /><div align="center"><br />©Μ.Α.</div><br /><div align="center"></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/118068059809958901-5881322495884146133?l=xeklid.blogspot.com' alt='' /></div>MARIA ANDREADELLIhttp://www.blogger.com/profile/15412999384022065833noreply@blogger.com